oyuncak dolu oda ile
yakışmıyor birbirine
hastane koğuşu
ne beyinde
ne yürekte

koşuşturma
bağırış çağırış yok
sessiz oynanıyor
oyuncaklarla
yerler temiz
yine de
örtü serip evcilik oynayan yok
ne de gol atan
kale yapıp iki sandalye arasına

kaçamak bakışlı anneler
süzmekte
kendi yavrularını
ve aynı şefkatle
yan yatakta yatanı
titrek kalpleriyle

Yaradan’a yakarı
gizli ve sessiz
gözlerle yapılan ayin
bir anne yüreğinden diğer anneye
bağlanıyor sevgi, yakarı teliyle

hemşireler ve doktorlar
gülen yüzleriyle
gelip-gidiyorlar
savaşırken
duymazdan gelmeye
riyakar beyinlerinin söylediğine

ani bir koşturma
hoplatıyor kalpleri
ve utanç sarıyor beyni
sevinmenin ezikliği ile
koşup gelenlerin
karşı yatağa yönlemesine

uzağa bakıyor anneler
göğüslerine bastırdıkları evlatların
başları üstünden
gelecek korkusu
üstünü örtünce
geleceğe ümitle bakmanın
eziliyor kalpler
düşüncelerin ağırlığı altında

yeni bir ilaç, yeni bir umut
ne kadar gerçek

kimse konuşmuyor
boşalan bir yatağın ardından
duvarlar
biliyor oysa
yaşamak isterken
yaşıyor olmanın utancanı